ปัญหาและอุปสรรคในการนำพระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. 2497 มาใช้ในประเทศไทย
Publisher
Issued Date
1966
Issued Date (B.E.)
2509
Available Date
Copyright Date
Resource Type
Series
Edition
Language
tha
File Type
application/pdf
No. of Pages/File Size
124 หน้า.
ISBN
ISSN
eISSN
Other identifier(s)
Identifier(s)
Access Rights
Access Status
Rights
ผลงานนี้เผยแพร่ภายใต้ สัญญาอนุญาตครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 4.0 (CC BY-NC-ND 4.0)
Rights Holder(s)
Physical Location
สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์. สำนักบรรณสารการพัฒนา
Bibliographic Citation
Citation
ฮึกหาญ โตมรศักดิ์ (1966). ปัญหาและอุปสรรคในการนำพระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. 2497 มาใช้ในประเทศไทย. Retrieved from: http://repository.nida.ac.th/handle/662723737/1165.
Title
ปัญหาและอุปสรรคในการนำพระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. 2497 มาใช้ในประเทศไทย
Alternative Title(s)
Author(s)
Advisor(s)
Editor(s)
item.page.dc.contrubutor.advisor
Advisor's email
Contributor(s)
Contributor(s)
Abstract
การประกันสังคมสงเคราะห์ในประเทศไทยเริ่มขึ้นในปี 2495 เป็นการริเริ่มทางการเมืองของรัฐบาล มิได้เกิดจากความเรียกร้องของประชาชน คณะกรรมการซึ่งได้รับมอบหมายให้ดำเนินงานประกันสังคมไม่สามารถอุทิศตนให้งานประกันสังคมให้เต็มที่ ข้าราชการในระดับต่ำก็โอนมาจากส่วนราชการอื่นไม่มีความรู้ทางประกันสังคม ทำให้การประกันสังคมประสบความล้มเหลว นอกจากนี้จากการศึกษาปรากฏว่า โครงร่างประกันสังคมตามพระราชบัญญัติประกันสังคม 2497 มีพื้นฐานง่อนแง่น พร้อมทั้งรัฐบาลยังไม่พร้อมที่จะดำเนินการตลอดจนสถานการณ์ทั้งในด้านการเมือง การบริหารเศรษฐกิจและสังคมของประเทศไทยในขณะนั้นไม่อำนวยให้ อย่างไรก็ดีผู้เขียนมีความเห็นว่า เนื่องจากขณะนี้ประเทศไทยกำลังเร่งพัฒนาในทุกทาง การเตรียมพร้อมที่จะรับกับปัญหาในอนาคตเป็นเรื่องสำคัญ ควรจะได้นำเอาระบบการประกันสังคมมาใช้ในประเทศไทยอีก โดยผู้เขียนเสนอให้กำหนดแผนการดำเนินงาน ทั้งในด้านตัวบุคคล ด้านความช่วยเหลือทางเทคนิค ด้านการเผยแพร่ และด้านการเงินและวัสดุ ผู้เขียนเสนอให้ใช้พระราชบัญญัติประกันสังคมมาบังคับใช้ในจังหวัดพระนครและธนบุรีเพื่อทดลองก่อน สำหรับการเตรียมการในด้านการแพทย์นั้นผู้เขียนเสนอให้นำเอาวิธีการให้การรักษาแก่ผู้ประกันด้วยแพทย์เอกชน ซึ่งขึ้นทะเบียนกับทางการประกันสังคม โดยแพทย์คนหนึ่งจะมีผู้ประกันขึ้นทะเบียนอยู่ในความดูแลไม่เกิน 1,000 คน คณะกรรมการประกันสังคมก็ควรประกอบด้วยผู้แทนจากฝ่ายต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง คือ รัฐบาล ฝ่ายลูกจ้าง และฝ่ายนายจ้างในจำนวนเท่า ๆ กัน และให้คณะกรรมการมีอำนาจหน้าที่ในการกำหนดนโยบายและรับผิดชอบต่อวัตถุประสงค์ส่วนรวมขององค์การ ส่วนการจัดตั้งหน่วยงานเพื่อทำหน้าที่รับผิดชอบในการบริหารงานตามโครงการประกันสังคมนั้น ควรเป็นองค์การอิสระและมีความสัมพันธ์กับทางราชการเช่นเดียวกับรัฐวิสาหกิจ
Table of contents
Description
วิทยานิพนธ์ (พบ.ม. (รัฐประศาสนศาสตร์))--สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, 2509.