การทำพินัยกรรม : ศึกษากรณีเปรียบเทียบระหว่างกฎหมายมรดกไทย และสปป.ลาว

Abstract

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ เป็นการศึกษาในเชิงเปรียบเทียบระหว่างกฎหมายว่าด้วยมรดก ของ สปป. ลาว และกฎหมายไทย ในเรื่อง “การทำพินัยกรรม” เฉพาะกรณี ข้อกำหนดทางด้านกฎหมายในการ จำกัดอำนาจในการทำพินัยกรรม หรือกำหนดเกณฑ์ทางด้านอายุของผู้ทำพินัยกรรม แบบของ พินัยกรรม และขอบเขตข้อกำหนดกฎหมายที่จำกัดอำนาจในการยกทรัพย์สินโดยพินัยกรรม

เมื่อผู้เขียนได้นำประเด็นปัญหาดังกล่าว มาศึกษาเปรียบเทียบกันแต่ในอดีตจนถึงปัจจุบันแล้ว พบ ว่าบทบบัญญัติกฎหมายเรื่องพินัยกรรม ของทั้งสองประเทศนี้มีความแตกต่างกันในเรื่องของการ ตกทอดมรดกตามพินัยกรรม โดยเฉพาะเกี่ยวกับการทำพินัยกรรม ซึ่งจากการศึกษาตามประมวล กฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 6 ลักษณะ 3 ของไทยกับกฎหมายว่าด้วยมรดก ภาค 3 ของ สปป. ลาว ที่ใช้บังคับอยู่ในปัจุจบัน ได้มีการบัญญัติกฎเกณฑ์ต่างๆ ในการกำหนดความสมบูรณ์ของพินัยกรรม ที่ไม่เหมือนกันในหลายกรณี โดยเฉพาะเกณฑ์ทางด้านอายุของผู้ทำพินัยกรรม ขอบเขตในการกำหนด ยกทรัพย์สินในพินัยกรรม และแบบของพินัยกรรม เป็นต้น ฉะนั้น เมื่อศึกษาเปรียบเทียบกันตามหลัก กฎหมายดังกล่าวแล้ว พบว่าการทำพินัยกรรมตามกฎหมายของ สปป.ลาว ไม่มีหลักเกณฑ์ที่ให้ความ คุ้มครองผู้ทำพินัยกรรมเท่าที่ควร และเป็นการขัดต่อหลักการพื้นฐานของการทาพินัยกรรม คือ หลัก กรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินและหลักอิสระในทางแพ่ง ซึ่งทำให้ผู้ทำพินัยกรรมไม่สามารถทำพินัยกรรม กำหนดการเกี่ยวกับทรัพย์สินของตน ได้ตามใจชอบ เมื่อเทียบกับหลักกฎหมายของไทย

จากการศึกษาข้างต้น ผู้เขียนเสนอว่าควรมีการนำเอาหลักเกณฑ์ของการตกทอดมรดกตาม พินัยกรรมตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ของไทย มาบัญญัติไว้ในกฎหมายว่า ด้วยมรดก เรื่องพินัยกรรมในกรณีดังกล่าว ของ สปป.ลาว ด้วย เพื่อทำให้กฎหมายว่าด้วยมรดก ของ สปป.ลาว มีหลักเกณฑ์การตกทอดมรดกตามพินัยกรรม ให้มีความทันสมัย สอดคลองกับสังคมลาว และหลักการตกทอดมรดกของสากลอีกด้วย